Nie płakać

Nie pragnąć

Nie tęsknić

Nie przeżywać wzruszeń

Nie widzieć

Nie walczyć

Nie przegrywać

Nie być „za” ani „przeciw”

Nie narzekać

Nie bać się

Nie ufać

Nie przeklinać losu

Nie szukać

Nie znajdować

Nie dążyć

Nie podnosić głosu

Nie pamiętać

Nie zapominać

Nie kochać

Nie zmieniać zdania i partnera

Nie uczestniczyć

Nie oponować

Nie gdybać

Nie wierzyć w cuda

Nie myśleć

Nie marzyć

Nie pożądać

Nie uprawiać seksu

Być zawsze idealnym

Być ciągle pośrodku

Być stale przyjemnym w dotyku

Być niezmiennie rozsądnym w działaniu

Mieć swój święty spokój i nareszcie wolne…

Cholera, niech mnie ktoś obudzi!

************

Do diabła z takim życiem! Pewnie – nikt nie popełniałby błędów, spokojniej by było, grzeczniej i takie tam, ale za to śmiertelnie nudno i nijako. Wyobraźcie sobie, że każdy bez przerwy chodzi obojętnie uśmiechnięty i opanowany, każdy przez całe życie myśli i mówi tak samo, o nic nie walczy i nikogo nie szuka. Nie ma szaleńczych namiętności i pasji, nie ma łez radości i wzruszenia. Koszmar! Chodzą po świecie takie egzemplarze, co to ich ani z równowagi wyprowadzić, ani rozśmieszyć do porządku nie sposób – jak z takimi wytrzymać dłużej niż godzinę?? Podziwiam tych, którzy to potrafią, bo ja bym nie zdzierżyła.

Niech się ludzie kłócą, niech się kochają i nie cierpią nawzajem, niech piszczą z radości i beczą z żalu, niech w ich sypialniach będzie spontanicznie i gorąco. Tak właśnie jest fantastycznie!